Schuldsanering en mijn reactie

IMG_2600[1]
Artikel in tijdschrift”Genoeg”
Ik schreef er al eerder over. Hoe nutteloos je jezelf kunt voelen als je geen werk meer hebt. Mij trof het op hetzelfde moment dat mijn kinderen allemaal in een periode van een anderhalf jaar het huis uit gingen. Daar ik een vijf kinderen heb,  vier bij mij wonende kinderen vanwege mijn samengestelde gezin.   Gevoelsmatig was het een aardverschuiving. Ik had dus last van een leeg nestsyndroom en werkloosheid.Ik vond mijn zinvolheid in het opzetten van deze website. De angstgevoelens voor het grote onbekende waren destijds zo groot geweest dat ik daar iets mee wilde doen. Toen ik jaren geleden in de situatie kwam dat schuldsanering dreigde was ik op zoek naar ervaringsverhalen. Hoe was dat dan om in de schuldsanering terecht te komen?  Wat moest ik me daar bij voorstellen? Zou de deurwaarder daadwerkelijk alles gaan verkopen op een tafel, een stoel en een bed na? Niets van dat alles. Ik heb wel mijn huis en auto moeten verkopen. Alle spaarrekeningen open moeten breken en kon mijn trouwring gewoon houden. En toen ik in dit proces van aftakeling van materiële goederen kwam,  liep ik er tegen aan dat er veel vooroordelen rondom de schuldsanering zijn. In eerste instantie schaamde ik me ook. Maar waarom eigenlijk? Wat mij gebeurde kon  iedereen gebeuren. Een huis gekocht op het inkomen van mijn man en toen dat inkomen wegviel konden we dat huis niet meer betalen. Het werd verkocht en door de restschuld bleef schuldsanering als enige over.

Dus ik begon met mijn website en ik heb er succes mee. Soms wel 500 bezoekers per dag. Er is dus behoefte aan deze website. Leuk voor mij was ook een artikel in het tijdschrift “Genoeg”. Het is dus zinvol om te schrijven over mijn schuldsanering. Het houdt mij bezig en ik heb er lol in. Ik leer enorm veel. Ik heb nooit eerder zoveel geschreven. En een website bouwen had ik ook niet eerder gedaan. Binnenkort verschijnt er zelfs een interview van mij in het tijdschrift “Plus” En deze journalist heeft gevraagd een proefcolumn te schrijven voor een ander tijdschrift. Maar dat is heel wat anders en vraagt dat ik mijn schrijverskwaliteiten onder een loep moet leggen en heel kritisch moet zijn. Voor een goede column heb ik nog veel te leren. Dus of die column er gaat komen weet ik niet. Maar ik ben al heel erg vereerd met de vraag.

Email this to someoneShare on Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.