Schuldsanering over de helft

Feestje!
Feestje!

Nog een halve schuldsanering te gaan. Wel een klein feestje waard. Vanaf  1 augustus kan ik gaan aftellen. Ik ben nu officieel over de helft. Nu nog maar anderhalf jaar te gaan. Dat klinkt wel heel erg leuk. De tijd vliegt. Dat merken we allemaal. En zeker nu ik ouder word gaat het alleen maar sneller.

Ik kijk naar buiten en het lijkt wel herfst. Dus de zomer van 2016 vliegt snel voorbij. Voor ik het weet is het winter en hoef ik nog maar een jaar. Haha, zo houdt ik de moed er maar in. Het middelpunt van mijn schuldsanering vraagt natuurlijk om een balans.

Ik blijf het maar herhalen maar de weg ernaar toe is zoveel erger dan de schuldsanering. De stress die je ervaart als je de dreiging van een schuldsanering aan voelt komen is enorm. Iedereen die in de schuldsanering komt heeft  de angst gehad om dakloos te eindigen. Het verlies van bijvoorbeeld je huis, auto en je spaargeld is heel heftig. De stafmaat van je succes is weg.  Ik hoor vooral van mannen dat ze zich voelen falen. Ze hebben sterk het gevoel dat ze niet goed voor hun gezin hebben gezorgd. Ze vragen zich af wat ze nu eigenlijk bereikt hebben in het leven. Vooral het verlies van hun huis ervaren ze als status verlies. En het afscheid van de luxe in je leven versterkt het gevoel niet meer goed te kunnen zorgen voor het gezin. Ik begrijp dit wel. Ik vind het zelf ook lastig dat ik de kinderen niet meer van alles kan toestoppen. Tegelijkertijd is het wel een sterke levensles. Het is belangrijk om je kinderen te leren dat je ook gelukkig kunt zijn met minder. Dat wie je bent niet afhankelijk is van geld.

Na de schuldsanering  heb je  geen huis meer, geen spaargeld, geen waardevolle spullen Je begint als je in de schuldsanering bent helemaal opnieuw met het opbouwen van je kapitaal. Dat is best dramatisch. Maar zo dramatisch als het is, zo hoopgevend is het ook. Want juist het feit dat je weer opnieuw begint maakt dat je ook weer hoopvol naar de toekomst kunt kijken. Ik woon nu in een huurhuis en dat vind ik geweldig. Het geeft me de vrijheid om te gaan en staan wanneer ik dat wil. Ik ben heel blij dat ik de molensteen die het eigen huis voor mij was niet meer hoef te dragen.

Het loslaten van mijn beelden over wanneer je succesvol bent, heb ik gedwongen moeten veranderen. Je bent niet meer waard als je een dure auto rijdt of eigenaar van een groot huis bent. (Het lied van Armand, “Ben ik te min”, zingt nu in mijn hoofd) Soms heb ik nog wel moeite met dit veranderende beeld. Dan ben ik net op bezoek geweest bij vrienden en familie waar alles ogenschijnlijk voor de wind is gegaan. Dan kijk ik rond in hun grote woonkamer en zit in hun grote tuin. Precies zo’n huis als ik eerst ook had. Ik luister dan naar hun verhalen over hun geweldige vakantie en moet moeite doen om mijn jaloezie te onderdrukken. Als ik dan thuis kom denk ik dan ook wel, shit waarom heb ik zo’n pech gehad. Wat heb ik fout gedaan?

Ben ik een loser of een pechvogel? Ik ben natuurlijk een pechvogel. En ook dat wil ik niet zijn. Want een pechvogel zijn, plaatst mij zo in een hokje.  Ik wil geen pechvogel zijn. Met dat beeld  voor ogen bekruipt mij de angst dat ik dan de rest van mijn leven die stempel zou hebben. Nee, ik ben ook geen pechvogel. Ik heb wel pech gehad. En doordat ik er zo naar kijk kan ik morgen ook weer geluk hebben. En terwijl ik dit schrijf begint buiten de zon te schijnen. Daardoor is het buiten geen herfst meer maar zomer. En voel ik me tevreden. En het zonlicht maakt dat ik geen auto, geen eigen huis hoef te hebben. Want het geluk zit in je zelf. En wat kun je nog meer zijn dan tevreden?

 

 

Email this to someoneShare on Facebook

19 gedachten over “Schuldsanering over de helft

  1. Ik snap er helemaal niets van, las je verhaal in de Plus en begrijp niet, dat jullie met een riant inkomen toch in de schulden zijn gekomen. Een beetje teveel boven de stand geleefd? En als de kinderen al uitwonend zijn, waarom moeten we dan ook nog alimentatie betalen, je hebt toch ook een ex die moet betalen en studeren ze dan nog steeds? Voor mij hebben jullie steeds alles opgemaakt en geen voorzieningen getroffen voor als het eens fout kan gaan. Misschien dat jullie nu toch eens een stuk wijzer zullen worden!

    1. Anoniem, wat een ongenuanceerde reactie. Het is duidelijk dat je er niets van snapt. Voor je gaat oordelen en veroordelen zou ik eerst maar eens je verdiepen in een andermans situatie. En jouw reactie die overigens ook nog eens anoniem wordt gegeven is precies de reden waarom ik met deze website ben begonnen.

    2. Nu ik ben het toch wel een beetje met ,,Anoniem” eens Aafke want als je (zo als je zelf al zei) een goed inkomen had, dat je niet eens een beetje voor je uit had gekeken! Dat snap ik dan ook niet! Ook wij hebben het niet slecht, maar blijven denken ( stel je voor als??, of dat?) je moet echt je beide ogen geopend blijven houden, zeker als je toch al 51 jaar oud bent, had je toch eens moeten bedenken, gaat dit allemaal wel goed?? Al bij al dit is heel jammer voor jullie beiden, maar ik zie er toch een stukje eigen schuld in heel jammer Aafke!! Ik wens wél dat voor jou de tijd heel snel gaat, en dat je daarna, eerst ga bezinnen, voor je gaat beginnen! Houdt je goed.Joostje.

  2. Gefeliciteerd met het begin van het aftellen! De gevoelens kan ik me goed voorstellen, het is ook moeilijk soms om te zien dat de een pech heeft en de ander mazzel – en je blijft het gevoel houden dat je er zelf iets aan had moeten doen. Wij hebben het huis enzo nog, maar mijn man is na een ontslag en burnout leraar aan het worden. Studie en minibaantje, vooral leven van ons spaargeld, terwijl ik met 54 en een gat in het cv niet aan de bak kom en we drie tienerzonen hebben . De komende twee jaar worden dus ook echt bezuinigingsjaren en daarna hoop ik dat we ook weer kunnen gaan opbouwen.

    1. Hoi Reina, Wat leuk om te lezen. Bij tijd en wijlen en dat is nu weer het geval ga ik twijfelen of ik wel door moet gaan. Het is toch wel heel erg veel werk. Waar ik dan weer van denk kan ik dat niet beter aan mijzelf besteden. Dus jouw commentaar is heel erg welkom. Kun je misschien eens aangeven welk thema jij belangrijk vind. Dan kan ik daar ook eens over schrijven.

      1. Hoi Aafke
        Ik kijk het meest uit naar tips om met weinig geld toch wat leuks te doen. Naar bezuinigingstips. Ik heb geen baan meer en een te duur huurhuis. Ik zal ook op zoek moeten naar een andere woning maar dat is zo moeilijk. Ik kreeg door deze blog van jou weer hoop. Ik heb ook die gedachtes van jaloezie als ik bij familieleden kom die het financieel veel beter hebben. Ik wil daar niet aan toegeven maar voel het wel. Door deze woorden van jou voelde ik weer even wat rust over me heen komen. En ervaarde ik ook even dat gevoel van tevredenheid. Als je het kunt opbrengen om door te gaan met je blog zou ik dat super vinden. Ik kijk er echt elke dag naar uit. Liefs Reina

        1. Hoi Reina,

          Dank je wel voor je reactie. Fijn om te horen. Dat geeft mij wel een boost. Even over jaloezie. Een emotie die vaak alleen als negatief wordt gezien maar ik heb ook ooit gelezen, en dat altijd onthouden, dat het ook een emotie is die aangeeft wat je diep van binnen ook wilt. Als je jaloezie op die manier kunt bezien is deze emotie niet meer en minder dan een signaal.Het geeft jou informatie over wat je in je leven zou willen bereiken. De negativiteit die er om heen hangt komt omdat handelen vanuit jaloezie met boosheid en misgunnen gepaard gaat. Dan wordt je gedreven vanuit een emotie en ben je minder zelfsturend. Daarom is het in mijn ogen zo belangrijk om ook die gevoelens van jaloezie wel te voelen en er bewust mee om te gaan. Maar je er ook niet voor te schamen want het is uitermate menselijk om iets te willen wat een ander heeft. Volgens mij is het juist niet verstandig om die gevoelens als ongewenst te gaan wegdrukken. Dan kan je het namelijk niet meer duiden en worden die gevoelens onbewust een deel van je handelen. Daarom heb ik erover geschreven. Neemt niet weg dat ik het wel moeilijk vind om het bij mezelf te erkennen. Ook ik voel het taboe dat er bij hoort.

  3. Gefeliciteerd met deze mijlpaal! Heerlijk om nu vooruit te kunnen kijken, hè?

    Wat je zegt over dat het geluk in jezelf zit, is oh zo waar. Maar we zijn allemaal mensen en het is soms ook best wrang om te zien dat een ander het (ogenschijnlijk?) zo veel beter heeft dan jij. Ik ken ook die gevoelens van jaloezie wel. Beslist niet omdat ik het een ander misgun maar omdat het me steeds opnieuw confronteert met de ellende die ik grotendeels over mezelf heb afgeroepen. Ik vind het nog steeds heel lastig om dat van mezelf te accepteren en mezelf te vergeven. Daar is nog wat werk aan de winkel!

    Mijn traject (minnelijke regeling) loopt in principe tot eind mei 2017. Als alles echter zo doorgaat als nu ben ik eind 2016 al klaar. Dan heb ik alles tot op de laatste cent kunnen aflossen.

    Langzaamaan begin ik te wennen aan het idee dat ik over niet al te lange tijd schuldenvrij zal zijn! 🙂 Ik durf het soms nog niet te geloven.

    1. Hoi Polly, Wat goed om te horen dat jij nog maar zo kort hoeft. Heb je al grootse plannen? Ik bedenk met regelmaat wat het eerste is dat ik zou gaan doen. Maar ik weet het eigenlijk niet zo goed. Wat heb ik de laatste anderhalf jaar nu niet kunnen doen dat ik direct wel zou kunnen doen als ik niet meer in de schuldsanering zit. En inderdaad misgunnen is niet wat het is maar soms voel je iets van pijn omdat je leven zo anders is gelopen als verwacht.

      1. Inclusief de periode tussen aanmelding en definitieve minnelijke regeling, die bijna 14 maanden heeft geduurd, zal ik uiteindelijk 3 jaar en 10 maanden bezig zijn geweest om alles af te lossen. Toen ik nog middenin de shit zat, had ik echt geen idee dat dit mogelijk was.

        Mijn grootse plannen? Ik ga mezelf een heel uitgebreide wellnessdag cadeau geven als alles achter de rug is! 🙂

        En verder…
        Mijn financiële plan is al klaar. Bij ongewijzigde werk- en privé-omstandigheden weet ik wat er vanaf januari 2017 maandelijks binnenkomt en uitgaat.
        Het belangrijkste is het opbouwen van een buffer. Voor zover ik daar zelf invloed op heb, wil ik nooit meer de zorgen voelen van geen geld achter de hand te hebben.
        Verder moet ik sparen voor renovatie van mijn huisje. Er moet een heleboel gedaan en vervangen worden. Dat wordt een 3- of 4-jaren-plan, denk ik.

        En verder zie ik het wel. Het huishoudbudget zal wel iets ruimer worden en ik moet hoognodig nieuwe boven- en onderkleding hebben. Ik ben benieuwd of ik nog wel geld dúrf uit te geven. 😉
        Ik denk dat ik vooral heel erg ga genieten van het gevoel dat ik weer m’n eigen keuzes kan maken. 🙂

        1. Hoi Polly,
          Die wellnessdag lijkt me een uitstekend idee. Die staat ook bij mij hoog genoteerd. Zo juist wat je schrijft over het aanleggen van een buffer. Bij mij zal dat ook de eerste prioriteit hebben.Want zoals mijn dochter net tegen mij zei;”Je bent er dan wel uit maar je hebt nog steeds niks”. En die uitspraak vond ik de hele lading dekken. Zij heeft ook ooit een vrouw gesproken die het traject had doorlopen. Haar mening was dat het na de schuldsanering pas begint. Dan kun je pas starten met het opbouwen van je leven. Daarmee wil ik niet zeggen dat de ellende nog niet over is maar benadrukken dat je een duidelijke financiële planning moet hebben voor na het traject. Waarbij je ook rekening houdt met sparen voor een buffer.

  4. Mooi en eerlijk stuk. Enerzijds het benoemen van wat je wel hebt en anderzijds lijkt mij het ook echt niet altijd makkelijk als je verhalen hoort van anderen die dingen doen die jezelf niet kunt. Wij hebben nu geen schulden (maar wel erg onzekere financiële toekomst) en elke keer als ik op een terras zit of iets koop, bedenk ik mij hoe heerlijk dat is omdat zomaar te kunnen doen. Ik geniet daar erg van. Ik hoop dat de laatste 1,5 jaar omvliegt!

  5. Zit niet in de schuldsanering. Heb wel bewust na de scheiding het “mooie” huis vaarwel gezegd om financieel ruimer te komen zitten, na scheiding. Dit betekend dat ik een voormalige huurhuis heb gekocht. Gedateerd van binnen, buitenkant aan de straatkant niet mooi. De binnenruimte is perfect ,niet te groot en niet te klein, een tuin aan de waterkant waar je heerlijk kunt zitten. Het gevoel dat je dan vakantie hebt.
    Financieel ruimte hebben en een juiste keuze gedaan. Het voelt goed, ook zonder alle luxe.
    Grote huizen zijn mooi, maar ik benijd deze mensen niet. Het moet ook allemaal onderhouden en schoon gehouden worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.