Werkeloos, doe jij nog mee?

foto linked 2Werkeloos, doe jij nog mee?

Ben jij een deel van de maatschappij? Ik ken periodes in mijn leven dat ik het gevoel had dat ik niet meer mee telde. Ik was werkeloos en hoorde voor mijn gevoel nergens meer bij. De invloed die mijn werkeloosheid op mij had werd zo groot dat ik mezelf kleiner dan een mier voelde. Ik miste een taak waarin ik mezelf kon vastbijten. Ik mistte mijn collega’s. Ik mistte het koffieapparaat. De gezellige ontmoetingsplek voor een informeel gesprekje. Hoe langer ik op de bank zat, hoe meer ik dacht dat ik geen werk meer zou kunnen vinden. Maar dat was niet het enige. Ik was bang dat ik het helemaal niet meer zou kunnen. Het leek voor mij al moeilijk om een  kopieerapparaat te bedienen.  Kon ik het nog wel, buitenshuis werken?  Was ik daar niet een beetje te stom voor geworden?  Maar gelukkig weet ik inmiddels dat dit zo werkt. Hoe langer je binnen je vier muren van je huis blijft, hoe waardelozer je jezelf gaat voelen. Je hersens verweken als het waren. En stom genoeg ga je er dan nog zelf in geloven. “Jij hoort er niet meer bij”.

Werkeloos zijn is niet leuk. Als je werkt denk je, dat werkeloos zijn  één grote gezellige vakantie is. Even niet werken, heerlijk lijkt dat. Geen stress van huishouden , kinderen en werk combineren. Alle  achterstallige klussen ga je fluitend doen. Maar zit je eenmaal thuis dan bespringt je de angst. Je hebt zorgen om geld en om je toekomst. Kom je in de bijstand, in de schuldsanering?  Kom je terecht onder de brug?  De klussen waarvan je dacht die even snel te gaan doen lijken bergen waar je maar niet aan kunt beginnen. Dan blijkt dat klussen in huis niet belangrijk is maar positief blijven wel. Je zult moeten leren weerstand te bieden tegen negatieve gedachten. Dat kun je onder andere doen door letterlijk naar buiten te gaan.  Andere mensen te ontmoeten en daar energie van te krijgen. Blijf  een deel van de maatschappij.  Niet betaald werk is ook werk. Net zo zinvol en net zo onmisbaar. En daarin heb je een overvloed van leuk werk.  Soms hoort er zelfs scholing bij. En dan heb je weer een gezellig koffiegesprekje. En voel je dat jouw ervaring en inzet telt. Je hoort er weer bij.

Email this to someoneShare on Facebook

9 gedachten over “Werkeloos, doe jij nog mee?

  1. Ik heb driemaal een reorganisatie meegemaakt. De eerste keer had ik gelijk een nieuwe baan. De tweede keer was een nare periode met veel stress en geen rust kunnen vinden in de ‘vrije’ tijd die ik had. De laatste keer heb ik bewust genoten van de tijd die ik kreeg. Doen waar ik zin in had, genieten van het weer (het was zomer), hobby’s aandacht geven en uiteraard tussendoor bezig met iets nieuws zoeken. Maar gewoon zonder drama en stress. Ik vond uiteindelijk redelijk snel weer werk, maar kijk wel met een goed gevoel op die periode terug.

    Het is overigens werkloos. Werkeloos heeft een andere betekenis.

  2. Wat herkenbaar: zou ik nog wel in de betaalde maatschappij durven werken, kan ik het nog wel? En nee, in de betaalde maatschappij tel ik niet meer mee. Te oud. Maar als vrijwilliger willen ze me “overal” hebben en dat voelt niet altijd leuk. Veel betaalde banen zijn omgezet in vrijwilligerswerk, hierdoor voel je je een beetje misbruikt.
    Ik werk wel met heel veel plezier bij echte vrijwilligersorganisaties, o.a. de Voedselbank. Hier is iedereen vrijwilliger.

    1. Haha, ik moet echt grinniken om jouw commentaar. Het is helemaal waar. Vrijwilligerswerk genoeg en ze willen je overal hebben. En je kunt uit de leukste “banen” kiezen. En eenmaal ingestapt is er geen sprake meer van vrijblijvendheid.

    2. Herkenbaar wat je zegt over je een beetje misbruikt voelen.

      Ik heb een paar jaar vrijwilligerswerk gedaan bij een telefonische hulpdienst, die bedoeld was voor mensen die even behoefte hadden aan een praatje, bijv. omdat ze zich eenzaam voelden, met een kwestie zaten waar ze graag over wilden sparren e.d. Het kwam er echter op neer dat psychiaters en maatschappelijk werkers tegen hun patiënten/cliënten zeiden dat ze, als ze er ’s avonds of in de weekends even door zaten, ons maar moesten bellen.
      Ook waren we in het weekend aanspreekpunt voor cliënten van Jeugdzorg. Als er een acuut probleem met een kind was, moesten wij maar zorgen dat we de gezinsvoogd-met-avond/weekenddienst te pakken kregen. Die soms gewoon een uur de telefoon niet opnam, waardoor wij met de beller in contact moesten blijven om hem/haar rustig te krijgen en een oplossing te zoeken.

      Daar zit je dan als goed bedoelende, onbetaalde vrijwilliger – naast je fulltime baan en altijd ’s avonds en in het weekend – het werk te doen voor anderen, die daarvoor betaald worden. Ik ben daar verschrikkelijk op afgeknapt en ben op een gegeven ogenblik dan ook gestopt.

      Niets mis met vrijwilligerswerk, integendeel zelfs, maar het moet geen werk zijn waar betaalde banen voor verdwijnen of waar vrijwilligers opgezadeld worden met verantwoordelijkheden die bij professionals thuishoren.

      1. Goede reactie. Dat is een triest verhaal. Dat illustreert de scheefgroei die er is. De vrijwilliger wordt steeds vaker de steunpilaar van een organisatie. Terwijl de vrijwilliger eigenlijk ingezet zou moeten worden voor de extra taken. Ook een beetje wrang voor de beroepskracht. Die kan dan weer niet meer de “leuke”dingen doen. Onze samenleving zit ingewikkeld in elkaar. Maar wat jammer dat je er mee gestopt bent. Heel erg jammer maar zeer begrijpelijk.

        1. Ik herken dit soort dingen helaas ook als vrijwilliger bij de kerk. Vanuit de gemeente/organisaties wordt soms erg makkelijk gedacht: oh, laten we de kerk inschakelen! En als je dan al maatschappelijk betrokken bent (wat de meeste kerken zijn) en graag wilt helpen, moet je soms kiezen: je vrijwilligers nog zwaarder belasten, of mensen aan hun lot overlaten, omdat de professionals het gewoon laten zitten. Ouch …

          Eigenlijk moet er wat dat betreft dus echt weer een omslag komen. Dingen die bij een professional thuishoren, zouden ook gewoon weer door betaalde krachten opgepakt moeten (kunnen) worden, in plaats van ze op vrijwilligers af te schuiven.

          1. Helemaal met je eens. Er wordt te gemakkelijk gedacht dat doet een vrijwilliger wel. En dat is niet altijd goed voor de hulpvrager.

          2. Helemaal met je eens. Er wordt te gemakkelijk gedacht dat doet een vrijwilliger wel. En dat is niet altijd goed voor de hulpvrager.

  3. Klopt helemaal wat je hier schrijft. Ben daarom na een jaar vrijwilligers werk gaan doen. Ik was blij dat ik weer een steentje kon bijdrage.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.